Καμιά φορά αναρωτιέσαι πως γράφονται τα τραγούδια. Μερικές φορές γράφεις ένα τραγούδι γιατί απλά θέλεις να πεις κάτι σοβαρό. Άλλες πάλι φορές γιατί θέλεις να πεις μια ιστορία και την ντύνεις με μουσική. Μέχρι στιγμής δεν έχω καταφέρει κανένα από τα δυο.
Παρόλα αυτά έχω καταφέρει να φτιάξω ένα κομμάτι που μου αρέσει γιατί ήταν από τις πρώτες μου προσπάθειες να πλησιάσω πιο κοντά στους δυο αυτούς στόχους. Η κωμικότητα των στίχων παρόλα αυτά δεν μειώνουν την αξία ούτε της μουσικής αλλά ούτε των ίδιων των στίχων. Γιατί και τα δυο φτιάχτηκαν με την ίδια όρεξη να πλησιάσουμε ένα βήμα πιο κοντά στους μουσικούς στόχους που θέσαμε.
Οι στίχοι γράφτηκαν ως συνέχεια ενός από τα πιο θρυλικά γραπτά της θείας Σοφίας (βλέπε ο άντρας ο Κότας ή Φακής ή Κρυοκωλιάρης ή Δειλάτζας) και αφορμή υπήρξε αληθινή ιστορία. Ο φίλος μου ο Καπετάν Ζάβαλος πήρε αυτό το καταπληκτικό άρθρο και κατάφερε να συμπεριλάβει την ουσία της ιστορίας και του άρθρου μέσα σε ορισμένες γραμμές. Το δύσκολο υπήρξε να φτιάξει κανείς μια μουσική που απλά θα ακολουθούσε την ίδια σοβαρότητα αλλά και κωμικότητα της ιστορίας, του άρθρου και των στίχων.
Αν και η εμπειρία μου στην δημιουργία μουσικής ανύπαρκτη, η τύχη και ίσως λίγο τα μουσικά μου βιώματα κατάφεραν να φέρουν αυτό το αποτέλεσμα που αν και το θεωρώ ίσως όχι ότι πιο αντάξιο σίγουρα αυτό που βγαίνει από την καρδιά και όχι από την λογική.
Η ιστορία του τραγουδιού…
Το πως γράφτηκαν οι στίχοι είναι μια ιστορία από αυτές που ο Καπετάνιος δεν ομολογεί σε όλους. Για την μουσική όμως η ιστορία είναι απλή αλλά ωραία.
Μεσάνυχτα και με τον μπαγλαμά του Καπετάνιου που μου είχε αφήσει δανεικό για μερικές ημέρες, προσπαθούσα να βγάλω μια μελωδία. Ζεϊμπέκικο, σαν να με ενέπνευσαν οι στίχοι. Άλλωστε δεν πιστεύω πως κανένας άλλος ρυθμός θα ταίριαζε στον στίχο. Με τον λεπτό ήχο του μπαγλαμά λοιπόν προσπαθούσα να φτιάξω μια μελωδία.
Η αναζήτηση αυτή περιλαμβάνει όπως ο Καπετάνιος πάντα λέει πολύ επιτυχημένα, εμένα και ένα τσουβάλι με ακόρντα, να βουτάω το χέρι στο τσουβάλι και ότι βγάλω να το περνάω σε τραγούδι. Εγώ πάλι θέλω να το ονομάζω προσπάθεια δημιουργικότητας που πηγάζει από της έξυπνες αλλαγές μελωδίας με επιτυχημένη αλλαγή συγχορδιών. Ο δρόμος του τραγουδιού αν και κλασσικός για “βαρύ” (όπως πολύ γουστάρουν να το ονομάζουν) ζεϊμπέκικο ήταν πιστεύω ο σωστός. Ουσάκ… Οι βασικές συγχορδίες ήταν εκεί. Όμως κάτι έπρεπε να είναι διαφορετικό. Γιατί η διαφορετικότητα είναι που θα κάνει μουσικά το κομμάτι πιο ενδιαφέρον. Πάντα αυτός ήταν ο στόχος μου και για αυτό και το “τσουβάλι″. Και διαφορά ήρθε από την αλλαγή μιας μινόρε σε ματζόρε. Ένα ημιτόνιο και όμως ικανό να κάνει την διαφορά.
Πρώτα βγάζω την εισαγωγή και μετά την μελωδία των στίχων. Περίεργο, μιας και πάντα συμβαίνει το αντίστροφο. Τρέχω παίρνω το χαρτί με τους στίχους και σημειώνω τις συγχορδίες. Μετά το θρυλικό μου μαγνητοφωνάκι. Ηχογραφώ την μελωδία. Αυτό ήταν… μισή ώρα και ήταν έτοιμο.
Την επόμενη φορά που βρεθήκαμε με τον Καπετάνιο του το παίζω στο μπουζούκι. Νομίζω πως του άρεσε αμέσως αφού χωρίς δεύτερη κουβέντα πέρνει στο τηλέφωνο την θεία Σοφία. Πρώτη κουβέντα… “άκου αυτό” και παίζω. Η θεία Σοφία ακούει και φωνάζει από μέσα. Πιστεύω πως της άρεσε. Το μόνο που έμενε είναι να το ηχογραφήσουμε.
Πάσχα και η θεία Σοφία ετοιμάζει εξόρμιση στα πέτρινα δρομάκια του Εδιβούργου και τα κελάρια του Ζαβαλόκαστρου. Εκεί και η πρώτη γνωριμία με την θεία Σοφία που μέχρι τότε μόνο ακουστά υπήρξε. Εντυπωσιακή η θέληση της να τραγουδήσει και ακόμα περισσότερο η επιθυμία της να ηχογραφήσουμε τον Δειλάτζα και ένα ακόμα από τα τραγούδια μου. Ένιωσα ωραία. Το όνειρο να γίνεται πραγματικότητα.
Δεύτερη ημέρα του Πάσχα και μετά την κρεπάλη της αιθιλικής αλκοόλης της προηγούμενης ημέρας, στο Ζαβαλόκαστρο οι μετέπειτα Νιαβέντ δίνουν το παρών για την ιστορική πρώτη ηχογράφηση του Δειλάτζα με το home studio που εκ του πουθενά έχει στήσει ο Καπετάνιος. Το ελαφρό hangover της προηγούμενης δεν μας απέτρεψε να συνεχίσουμε με τα ουϊσκια.
Πρώτο τραγούδι ηχογράφηση ο Δειλάτζας. Μας παίδεψε θυμάμαι λιγάκι παρόλα αυτά η θεία Σοφία το έπιασε πολύ γρήγορα αν και ουσιαστικά το άκουγε για δεύτερη φορά ζωντανά. Μετά από αρκετές προσπάθειες βρέθηκε η εγραφή που θεωρήσαμε πως είχε τα λιγότερα λάθη και ίσως ότι καλύτερο μπορούσαμε να κάνουμε από ποιότητα ήχου δεδομένου το home studio.
Μετά ακολούθησαν δυο ακόμα τραγούδια, ένα δικό μου και το “Πρώτη φορά”.
Τα υπόλοιπα είναι γνωστή ιντερνετική ιστορία…
Ευχαριστώ τον Ζάβαλο, την θεία Σοφία και τον Καβαλιώτη (aka Τσολιά) για το αποτέλεσμα.
Μπορείτε λοιπόν να ακούσετε τον Δειλάτζα σε δυο εκτελέσεις:
