Νιώθω πως θέλω να φωνάξω… Κουρασμένος από μια μέρα που θέλω να ξεχάσω. Δεν υπάρχουν λόγια. Δεν βρίσκω φωνή.

Ανεβαίνω τις σκάλες με βήμα βαρύ. Βάζω στην πόρτα το κλειδί… Η μέρα τελείωσε. Το βάρος στο στήθος μου όχι. Θέλω να φωνάξω. Μα τσιρίδα δεν βγαίνει.

Κλείνω την πόρτα πετάω τα κλειδιά. Πηγαίνω στην κουζίνα, φτιάχνω ένα καφέ. Κρυώνω. Ένας κεραυνός χτυπάει το κορμί μου. Ένα ρήγος με κάνει και τρέμω. Κάθομαι στον καναπέ και με βλέμα χαμηλωμένο, σχεδόν νυσταγμένο πιάνω το μπουζούκι. Θέλω να φωνάξω. Μα δεν υπάρχουν λέξεις.

Έρχεται ο φίλος μου. Κάθεται απέναντι και με κοιτά σαν να με καταλαβαίνει. Ίσως να νιώθει το ίδιο. Φτιάχνει καφέ, ανάβει τσιγάρο, πιάνει την κιθάρα.

Ο ρυθμός μελαχολικός. Οι κουβέντες λιγοστές και όμως αισθάνομαι πως με νιώθει. Ξεκινάω να παίζω.

Ξεκίνησα το ταξίδι μου. Βρήκα την φωνή μου. Βρήκα τα λόγια να εκφραστώ. Νιώθω την καρδιά μου να χτυπά όλο και πιο γρήγορα, ενώ το μυαλό μου δεν είναι στο μπουζούκι. Το μυαλό μου ταξιδεύει. Γυρίζει πίσω σαν ταινία στο rewind, ενώ ταυτόχρονα σβήνει αναμνήσεις, σβήνει προβλήματα, σβήνει κούραση. Τα δάχτυλα έχουν ορίσει την δική τους πορεία. Το μυαλό πλέον δεν τα ελέγχει. Βρίσκομαι στην Νιρβάνα μου.

“Σολο 3″

Το τραγούδι τελείωσε. Δεν είμαι πλέον εγώ. Είμαι ένας άλλος… η ζωή συνεχίζεται.

Μουσική: “M”scientist - Καβαλιώτης
Κιθάρα: Καβαλιώτης
Μπουζούκι: “M”scientist
(some rights reserved… σας βλέπω εσάς Φοίβους…)