Έχω αλλάξει μερικούς κιθαρίστες στα τελευταία οχτώ χρόνια… ξέρεται κάτι σαν τα πουκάμισα δηλαδή. Έχω παίξει και εγώ δεν θυμάμαι με πόσους διαφορετικούς κιθαρίστες και ο κάθε ένας έχει το διαφορετικό του στυλάκι. Τρείς όμως είναι οι βασικοί με τους οποίους έχω παίξει περισσότερο από ένα ή δύο εμφανίσεις και που τους έχω ρίξει σε βαριά ναρκωτικά με τις τρελές μου απαιτήσεις. Και εξηγούμε…

Πρώτος από όλους ο Γκέγκα ο θεός. Μαζί ξεκινήσαμε να παίζουμε… κυριολεκτικά. Εγώ είχα ένα μήνα που ξεκίνησα να παίζω μπουζούκι και αυτός όχι περισσότερο από δυο. Τα δάχτυλα μου ακόμα δεν είχαν “σπάσει″ και τα δικά του (αν και μακριά) μόνο κλασσικές συγχορδίες ήξεραν να πιάνουν. Ξέρετε… ρε ματζόρε, σολ ματζόρε, λα ματζόρε… άντε καμιά φορά και καμιά μινόρε, αλλά μην νομίζετε τίποτα δύσκολες… από τις έυκολες. Ο θεός που λέτε έφτυσε αίμα μαζί μου. Πέντε χρόνια παίζαμε μαζί… κάθε μέρα μιας και είχε την “ατυχία” να είμαστε συγκάτοικοι. Ναι, τίποτα άλλο δεν κάναμε με τον Γκέγκα όλη την ημέρα από το να πάιζουμε μουσική, από το πρωί έως το βράδυ. Το πρόγραμμα της εβδομάδας είχε ως εξής: Σηκωνόμαστε το πρωί, πάμε στο μάθημα (γιατί ήταν και υποχρεωτικά τα εργαστήρια βλέπετε στο ΤΕΙ), το μεσημέρι φαγητό (ναι το κάναμε και αυτό όποτε θυμόμασταν) και το απογευματάκι γύρω στις πέντε (μετά την ώρα κοινής ησυχίας δηλαδή) αρχίζαμε δειλά δειλά να γρατζουνάμε τα όργανα. Ο Γκέγκας κιθάρα για μετακόμιση στον επάνω όροφο και εγώ μπουζούκι για μετακόμιση πέντε ορόφους πιο κάτω. Τρελό γέλιο δηλαδή. Όμως εμείς εκεί. Και φυσικά σαν ξεκινούσαμε το μόνο που μας σταματούσε ήταν είτε ο γείτονας από το διπλανό διαμέρισμα που με το μάτι κατακόκκινο από την αγρύπνια και την μαύρη σακούλα απεγνωσμένα ζητούσε την ησυχία του να πάει να κοιμηθεί, είτε η αστυνομία. Και δεν υπερβάλω όταν λέω πως αυτό γινόταν κάθε μέρα, από τις πέντε το απόγευμα μέχρι της δώδεκα το βράδυ. Και μετά το τέλος αυτής της μέχρι θανάτου μουσικής session, πηγαίναμε και για μια μπυρίτσα στο αγαπημένο μας “Αιγαίο” όπου και συναντούσαμε την υπόλοιπη παρέα που με απορεία μας αναζητούσανε σε τηλέφωνα μιας και παίζαμε τόσο δυνατά που ούτε αυτά ακούγαμε. Μας είχανε χάσει.

Το πρόγραμμα εντατικής μουσικής με τον θεό συνεχιζόταν και τα Σαββατοκύριακα, αλλά εκεί πιο νωρίς. Σηκωνόμασταν το πρωί, φτιάχναμε το φραπεδάκι μας, ανοίγαμε την τηλεόραση αλλά με την φωνή χαμηλομένη (έτσι για να βλεφαριάζουμε και κανένα γκομενάκι) και πιάναμε τα χλαμπατσίμπαλα και να σου ξανά το αχτύπητο δίδυμο μουσική μέχρι το μεσημεράκι όπου και την κάναμε για το παραδιπλανό Goodies για μεσημεριανό και μετά έξω για καφέ. Το απόγευμα ίσως να μαζευόμασταν στο σπίτι κανενός φίλου να παίξουμε και λίγο μουσική. Α!! και δεν σας είπα… που και που παίζαμε και λίγο μουσική….

Φανταστείτε λοιπόν τον καημένο όλες αυτές τις ατελείωτες ώρες μαζί μου. Και καλά θα μου πεις πού είναι το κακό; Ε! άμα ρωτήσετε τον σημερινό μου κιθαρίστα θα σας πει πως αυτό δεν είναι καθόλου καλό μιας και οι αλλαγές στις κλίμακες και στις συγχορδίες είναι συχνό φαινόμενο. Παίζουμε το κομμάτι, κάτι δεν μου αρέσει… αλλάζουμε συγχορδίες. Ξανά παίζουμε το κομμάτι, δεν με βολεύει στην φωνή… αλλάζουμε συγχορδίες. Ξανά παίζουμε το κομμάτι, δεν μου ακούγεται καλά… ναι καλά το μαντέψατε… αλλάζουμε συγχορδίες.

Και σαν να μην έφτανε η δική μου η τρέλα, ο θεός όταν βαριόταν και δεν είχε τι να κάνει, άλλαξε τους τόνους από τα τραγούδια από μόνος του… έτσι γιατί του την βάρεσαι. Πόσες φορές δεν τον είχα δει να παλεύει να μαντέψει τις συγχορδίες άμα ανέβαζε ένα τραγούδι κατά πέντε ημιτόνια…

Σήμερα ο θεός είναι Ελλάδα, παίζει φοβερό μπασοκίθαρο (ως γνωστός μπασίστας άλλωστε) και σχεδιάζω την απαγωγή του και την μεταφορά του εδώ στην βόρεια θάλασσα μπας και έρθει και μας κάνει λιγάκι ανθρώπους.Ένα πράγμα δεν έκανε όμως ο Γκέγκας. Να γκρινιάζει…

Ο δεύτερος ο κιθαρίστας, Καβαλιώτης με το όνομα… Μορφή στο κιθαρικό παίξιμο. Όταν τον γνώρισα είχε το ένα πόδι επάνω στο άλλο, κάπνιζε… δεν μιλούσε… και μόνο έπαιξε κιθάρα. Και αυτός όταν τον γνώρισα ομολογουμένος δεν έπαιζε κιθάρα με αυτοπεποίθηση. Είχε όμως ένα ατού. Είμασταν σε συγκρότημα… και είχε για δάσκαλο τον θεό… Που σημαίνει φυσικά, ατελείωτες ώρες μουσικής, με εμένα και τον Γκέγκα να του δείχνουμε συγχορδίες και κλίμακες. Ο καβαλιώτης όμως μέσα στην όλη τύχη του είχε και την ατυχία να γνωρίσει το φαινόμενο… ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ… ένα φαινόμενο της υπόλοιπης ζωής του.

Το φαινόμενο τραγουδίστρια σημαίνει… είμαι η τραγουδίστρια, δεν υπάρχει άλλη τραγουδίστρια, μόνο εγώ είμαι η τραγουδίστρια και επειδή είμαι η τραγουδίστρια ότι τραγούδια ήξερες ξέχασε τα… αλλάζουμε τόνο. Και άντε τώρα εσύ να πεις στην τραγουδίστρια πως δεν με βολεύει ο τόνος… Ουέ και αλλήμονο σου…

Έτσι λοιπόν ο Καβαλιώτης είχε την πρώτη τραγουδίστρια της μπάντας, που σημαίνει πως ως κιθαρίστας έχεις μάθει όλα τα τραγούδια του προγράμματος τουλάχιστο από πέντε διαφορετικούς τόνους, έτσι για να είσαι εκ του ασφαλούς. Ποτέ δεν ξέρεις άλλωστε… Μπορεί πριν από την συναυλία να έχει βραχνιάσει ο λαιμός της από τις τσιρίδες της πρόβας, να μην βρίσκει κονιάκ να ζεστάνει την φωνή της (κατα βάθος να σουρώσει ήθελε) και να σου πει… “Παίδες αλλαγή τόνου. Κάτω τρείς” (Τόνους βρε… πού πήγε το μυαλό σας).

‘Ηρωας ο Καβαλιώτης, όταν ειδικά έπρεπε να το κάνει για τραγούδια που δεν γούσταρε και ιδιαίτερα και που στο τέλος θα τα τραγουδούσε ο τραγουδιστής αφού άλλωστε η τραγουδίστρια… είναι η τραγουδίστρια.

Μετά ήρθε στην Βόρεια Θάλασσα. Ξέρετε… ουϊσκια, σουρωμένες βρετανίδες, μεταπτυχιακά, μπουζουκτζή σε απόγνωση από αποτυχημένα Monte Carlo… άστα να πάνε… βαριά ναρκωτικά. Εκεί να δεις ταλαιπωρία και κακό. Αλλαγή τόνου και συγχορδίας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ήρθε και συγκρότημα με τραγουδιστή ποιόν άλλον;… Την αφεντομουτσουνάρα μου. Με άλλα λόγια; “Οι γλάροι″ από Ντο δίεση. Ένα πράγμα δεν έκανε όμως ο Καβαλιώτης. Να γκρινιάζει…

Τώρα είμαι με τον τρίτο μου κιθαρίστα. Βέβαια έως τώρα καλά την είχα σκαπουλάρει. Είχα δυο ψυχές που δεν γκρινιάζανε, ίσως γιατί είχαν το κουράγιο να με ανέχωντε. Τέρμα όμως ο “μήνας του μέλλητος”. Γνώρισα και εγώ τον μάστορα μου. Γιατί ο κιθαρίστας μου γκρινιάζει…
Αυτός και αν δεν έχει περάσει τα πάνδεινα. Δυστυχώς όμως από τους τρεις είναι και ο πιο άτυχος. Γιατί μέχρι τώρα δυο πράγματα συμβαίνανε με τους προηγούμενους κιθαρίστες μου. Πρώτον… δεν ήξερα καλό μπουζούκι, οπότε το έψαχνα και εγώ μαζί τους και δεύτερον… έχω χάσει την υπομονή μου να δείχνω συγχορδίες και τραγούδια γιατί ήμουν μέχρι τώρα καλομαθημένος με τους προηγούμενους που στο τέλος μπορούσαν και έβγαζαν τα τραγούδια από μόνοι τους.
Και για αυτό τον λόγο τον παραδέχομαι τον κιθαρίστα Νο 3. Γιατί αν και για ένα διάστημα είχε για δάσκαλο τον Καβαλιώτη, ότι έχει κάνει το έχει κάνει γιατί έχει ματώσει τα δάχτυλα του μόνος του. Και σε μια ζωή όπου πλέον δεν είμαστε φοιτητές να έχουμε χρόνο να ασχολούμαστε με την μουσική όπως πριν οχτώ περίπου χρόνια με τον Γκέγκα τον θεό, αλλά με το να σκέφτεσαι ότι την επόμενη ημέρα θα πρέπει να είσαι στο γραφείο το πρωι για να βγάλεις το μεροκάματο, αυτό κάνει τον κιθαρίστα Νο 3 ακόμα πιο αξιοθαύμαστο.

Και σαν να μην του έφτανε η κακομοιριά του που τον έφερε ο δρόμος του να πέσει επάνω μου, βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με το φαινόμενο… ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ. Ναι το φαινόμενο ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ που όπως πολύ καλά γνωρίζεται μέχρι τώρα έχει φέρει και τους πιο έμπειρους κιθαρίστες στο να αναζητούνε απεγνωσμένα ένα γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο αυτοκτονίας.

ΠΑΣΧΕΙΣ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ; ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

http://www.guitaristhelp.com

Πρόκειτε για ένα site που βρήκα της προάλλες σερφάροντας σε κάποια από τις ατελείωτες πρωινές μου ώρες και που επαναφέρει την ψυχική ηρεμία σε κιθαρίστες που πάσχουν από το σύνδρομο ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ και από το παραπλήσιο σύνδρομο… ΜΠΟΥΖΟΥΚΤΖΗΣ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΑΠΟ ΦΑ ΔΙΕΣΗ. Μέσα στα αποτελέσματα του site συμπεριλαμβάνονται περιορισμός των λεξοτανιλ, μείωση της δόσης ηρωίνης, ύπνος δίχως δολοφόνους μπουζούκια να σε κυνηγάνε και διάφορα εξωτικά ακόρντα να πηδάνε φράχτες από χορδές μπουζουκιου, σταμάτημα του παιξίματος του ματιού στο άκουσμα της λέξης “τραγουδίστρια”, καταπράϊνση των πονεκεφάλων και μείωση των καρδιακών παλμών στο άκουσμα “πρέπει να αλλάξουμε τόνο”. Ταυτόχρονα μειώνει τα ποσοστά εγκεφαλικών και καρδιακών ενω επαναφέρει την χαμένη σας αυτοπεποίθηση που καταστράφηκε από την τελευταία φορά που πήγατε να μιλήσετε σε γκόμενα και αυτή σας απάντησε “έπαιζες και εσύ στην μπάντα;”