Όσοι με γνωρίζουν θα συμφωνήσουν. Ειδικά αν έχω πιεί και κανένα ποτηράκι παραπάνω (συνήθως αυτό σημαίνει μισό μπουκάλι Laphroaig).

Μα τώρα τελευταία έχω αναπτύξει ένα κακό χούϊ (πρώτη φορά βλέπω αυτή την λέξη γραμμένη και μου κακοφαίνεται). Δεν μπορώ να σταματήσω να μιλάω για πράγματα και καταστάσεις της δουλειάς που όλοι ντρέπονται να μιλήσουν. (Άσχετο… Why why why Delaila!!! Tom Jones ζεις εσύ μας οδηγείς - Κάθομαι στο λόμπι του ξενοδοχείου και με έχουν πεθάνει με το μουσικοχορευτικό τους πρόγραμμα. Σε λίγο θα τα παρατήσω όλα και θα αρχίσω να χορεύω ο επιστήμονας - lets boogy).

Και επιστρέφοντας από την μερική μου νοητική παράλυση λόγο του Tom, να συνεχίσω αυτό που έλεγα. Λοιπόν δεν μπορώ να σταματήσω να εκφράζω την γνώμη μου χωρίς φόβο και πάθος. (When a man loves a woman - Aaaa for god sake you are killing me here. Let me finish a sentence). Σε συζητήσεις με συναδέλφους δεν μπορώ να σταματήσω να εκφράζω την γνώμη μου για διάφορες καταστάσεις στην δουλειά που γνωρίζω πολύ καλά πως ΟΛΟΥΣ ενοχλούv αλλά κανένας δεν έχει το κουράγιο να το παραδεχτεί ή τουλάχιστο να μιλήσει δυνατά για αυτό. Είναι ένα Βρετανικό πράγμα που ποτέ δεν μπορώ να καταλάβω. Ίσως βέβαια από την άλλη να είμαι απλά εγώ που μου αρέσει να γκρινιάζω (ξέρω τι σκέφτεσαι… ναι ρε είμαι γκρινιάρης και μουντρούχος… it’s in the book).

Τελικά μέχρι στιγμής δεν ξέρω αν θα μου βγει σε καλό. Ξέρω πως πολλοί θα μου πούνε όχι. “Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς” ένα πράγμα. Και όμως μέχρι στιγμής αυτή μου η “παγερή” ειλικρίνεια έχει κερδίσει τον σεβασμό δυο συνεργατών μου. Κάπου μέσα μου όμως νιώθω πως κάποια στιγμή θα μου βγει σε κακό. Και ίσως αυτή να είναι η στιγμή που θα πω “it’s time to split”