Κυριακή πρωϊ, φτιάχνω ελληνικό καφεδάκι και την πέφτω στο καναπέ. Σκεπάζομαι με το πάπλωμα (καλά είπαμε καλοκαίρι στο Εδιμβούργο αλλά δεν είναι και να ξεγελιώμαστε), το netbookι στην αγκαλιά, ανοίγω email δουλειάς (γιατί τι σκατά επιστήμονας είσαι αν δεν τσεκάρεις email δουλειάς Κυριακάτικα) και τα facebookια (…Ω ναι… η ΑΦΕΝΤΟΜΟΥΤΣΟΥΝΑΡΑ ΜΟΥ έχει φτάσει ΚΑΙ εκεί… ψάξτε αυτόν με τα μούσια και τα μαλλιά) και ξαφνικά μετά από μήνες με πιάνει μια ορμή, μια ενέργεια και νιώθω την μεταμόρφωση να ξεκινάει… ξέρετε… ως σαν τον Hulk, αλλά χωρίς την πρασινάδα… βλέπετε είμαι και ροδαλός ροδαλός ο τζουτζούκος (όπως θα έλεγε ο φίλος μου ο Καβαλιώτης). Και ξαφνικά από μέσα μου πετάγεται ο “M”scientist.

Ανοίγω το λοιπόν μια ΠυρΑλεπού, μπουκάρω στο μπλοκολόγιο με μια δαιμονισμένη “τσαντίλα” και ξεκλειδώνω την αραχνιασμένη διαδικτιακή θύρα περιμένοντας πάντα να δω μηνύματα από τις θαυμάστριες μου του στύλ… “αχ που είσαι… γιατί χάθηκες”, “τι σού ‘κανα και μ’ εγκατέλειψες… γύρισε πίσω γιατί μου έλειψες”, κοριτσάκια να τραβάνε τα μαλλιά τους και να σκίζουνε τα ρούχα τους, γυμνές φωτογραφίες με πρόσκληση για μια νύχτα αχαλίνωτης επιστημοσύνης με μπύρες και διαφορικές εξισώσεις και άλλα τέτοια σχετικά για εμάς τους διάσημους επιστήμονες.

Αφού τελείωσε το JD moment που είχα (JD: John Dorian για εσάς που έχετε σηκώσει το φρύδι… πάτε αγοράστε κανένα box set Scrubs να ξεστραβωθείτε και εσείς οι ανίδεοι) και αφού με χτύπησε (kick in) η καφεϊνη διαπιστώνω πως η μόνη επίσκεψη που είχα όλο αυτό τον καιρό ήταν από κάποιον ξεχασμένο που άφησε σχόλι σε ένα ξεχασμένο πόστ… για τις “Παρενέργεις του διδακτορικού” που με προτρέπει να πάρω μια ζωή (get a life). Θα πεταχτώ λοιπόν μετά να πάρω κανα δυο κιλά, να χω βρε παιδί μου.

Γι όσους πάλι δεν ξέρουν τον “M”scientist κάντε μια βόλτα στο μπλοκολόγιο μπας και ανέβει το rating του μπλόκ στο Google, γιατί ακόμα να ξεπεράσω αυτόν που πέρνει μάτι δυο λεσβίες (βλέπε… προηγούμενο πόστ σχετικά με τα “στριγκάκια”, “Κάθε πικραμένος στου “M”scientist θα τον βρεις”, ‘’Μια επιστημονική αναζήτηση… στις αναζητήσεις του Google”, “Α ρε αθάντο Google!!!” και φυσικά το θρυλικό “Να κάνω διδακτορικό”.)

Για αυτούς που γνωρίζουν τον “M”scientist θα καταλάβουν πως έφτασε η ώρα και η στιγμή να γκρινιάξω και να κράξω. Γιατί τα χρόνια του διδακτορικού επέρασαν όμως τα χρόνια της άχρηστης και άσκοπης επιστημοσύνης συνεχίζονται.

Και πότε ανακαλύπτεις πως σε έχουν χεσμένο

Στο δημόσιο αγαπάμε τα meetings. Με το παραμικρό κάνουμε meeting. Meeting για το πρόγραμμα, meeting για τα σεμινάρια, meeting για του φοιτητές, meeting για το πιο είναι το μέλλον μας, meeting για το τι θα θέλαμε να κάνουμε, meeting για να συζητήσουμε το πότε θα κάνουμε meeting για να συζητήσουμε αυτό που θέλουμε να κάνουμε, meeting για να σκεφτούμε πότε θα βρεθούμε για να συζητήσουμε το πότε θα κάνουμε meeting για να ξεκινήσουμε το πρόγραμμα που χρειάζεται να γίνει meeting για να αποφασίσουμε τι ακριβώς θα πρέπει να κάνει ο καθένας. Αφού έχω φτάσει στο σημείο να με ρωτάει ο έρωτας “τι θα φάμε αυτή την εβδομάδα;” και εγώ να ανοίγω το ημερολόγιο μου και να απαντώ “Να κάνουμε ένα meeting… Το Σάββατο δεν μπορώ, μπορώ όμως την Κυριακή, δώδεκα με μια… θα φτιάξω μια agenda και θα σου την δώσω την Κυριακή το πρωί, θα κρατήσεις εσύ τα minutes και θα μας τα δώσεις την Κυριακή το απόγευμα. Ίσως να χρειαστεί να κάνουμε ένα ακόμα meeting την Τετάρτη για να κάνουμε ενα review το τι έχουμε φάει μέχρι τα μέσα της εβδομάδας και να επισκεφτούμε (revisit) του στόχους μας, να δούμε εάν έχουμε πετύχει τα milestones και να επιβεβαιώσουμε τα minutes από το meeting της Κυριακής και να συμφωνήσουμε τις μελλοντικές μας ενέργειες, μέχρι την επόμενη Κυριακή που θα ξαναβρεθούμε αλλά λιγάκι πιο άργα γιατί την επόμενη Κυριακή έχει και Grand Prix”… … … Και εκεί είναι που ο έρωτας με φασκελώνει, με λέει ψωνάρα και συνεχίζει να διαβάζει το βιβλίο της με μια τρελή απάθεια αλλά και σοκ από την βλακεία που με βαράει.

Ε λοιπόν σε δυο τέτοιο meeting ήμουν την Πέμπτη και Παρασκεύη. Τέσσερις ώρες το πρώτο, τρεις το δεύτερο και ανάθεμα αν κατάλαβα τι θα πρέπει να κάνω. Κατάλαβα όμως πως θα βρεθούμε σε ένα μήνα να συζητήσουμε τι ακριβώς θα πρέπει να κάνουμε.

Ααα… και κάτι άλλο έχω καταλάβει… Ότι είναι τόσο μαλάκες που για αυτούς επιστήμη είναι να βάζουμε κάθε project officer να κάνει μπακαλίστικα μαθηματικά, τους software designers να φτιάχνουν εντυπωσιακά Graphic User Interface να γράφουμε τριακόσιες σελίδες report και να νομίζουν πως είναι partners σε μεγάλα ευρωπαϊκά προγράμματα. Με άλλα λόγια, επιστήμη δίχως έρευνα, “έρευνα” δίχως επιστήμη. Δίχως προσπάθεια να βελτιώσουμε την γνώση μας, τα μοντέλα μας, τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα ερωτήματα όσο βλακωδώς ηλίθια και αν είναι αυτά, όπως για παράδειγμα τι θα πρέπει να αλλάξουμε στις δασικές πρακτικές όταν θα αλλάξει το κλίμα (ναι… ναι… πάλι το βλαμένο το climate change). Μα αυτό που με πρασινίζει ακόμα περισσότερο (ναι τώρα γίνομαι σαν τον Hulk) δεν είναι οτι συμμετέχουμε σε πρόγραμμα πέντε χρόνων αλλά πως προσπαθούν να κάνουν προβλέψεις για το μέλλον και το πως η αύξηση της θερμοκρασίας θα επηρεάσει το μέλλον μυρίζωντας τα δάχτυλα τους. Έγω πάλι λέω να φέρουμε το μέντιουμ Λίτσα να μας διαβάσει το φλυτζάνι. Αλλά επειδή εγώ το έχω το κληρονομικό χάρισμα προβλέπω πως θα περάσουν ένα με δύο χρόνια θα έχουν κάνει 60% της δουλειάς, και θα διαπιστώσουν πως θα έπρεπε να έχουμε μοντέλα που είναι πιο sensitive στην αύξηση της θερμοκρασίας…

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά έχεις και το κάθε μαλακισμένο να προσπαθεί να σου φάει την μπουκιά μέσα από το στόμα.

Αααααα…

Τα είπα και ξεθύμανα. Έχω και άλλα να πω, αλλά άρχισε το στομάχι μου να παίζει την πέμπτη συμφωνία του Μπετόβεν οπότε σας αφήνω.

Και επειδή αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει πάρτε και μερικά παλαιά πόστ έτσι για να έχετε να διαβάζετε μετά το μπιτσόμπαρο με την φραπεδιά στο χέρι, το καρπούζι στο άλλο, τον ιδρώτα να κυλάει στα ηλιοκαμένα, μαυρισμένα κορμιά σας… … σας μισώ, το ξέρετε;;;