Είναι μέρες που δεν ξέρω πλέον τι κάνω εδώ στο Εδιμβούργο. Νιώθω πως η ζωή βρίσκεται μέσα σε ένα κύκλο, που απλά επαναλαμβάνεται και επαναλαμβάνεται δίχως να αλλάζουν οι παραστάσεις και οι άνθρωποι. Οι ίδιοι τρείς που περιστρέφονται γύρω μου ξανά και ξανά σαν δορυφόροι και εγώ στο κέντρο να κοιτάζω το απέραντο κενό και να μην μπορώ να εκτροχιαστώ.

Κάτι μέρες σαν και αυτές είναι που όχι μόνο αμφιβάλω τον εαυτό μου, τις δυνατότητες μου αλλά και τις επιλογές μου. Τις επιλογές μου στην ζωή, στους ανθρώπους, στην εργασία, στις απόψεις μου και στις πράξεις μου, στην μουσική μου και στην προσωπικότητα μου.

Πιέζω τον εαυτό μου πολλές φορές να αγνοεί όλα αυτά που γύρω μου με εκνευρίζουν. Πιέζω τον εαυτό μου να δέχεται καταστάσεις και παραστάσεις. Πιέζω τον εαυτό μου να μην αντιδρά στον κύκλο της ζωής. Γιατί ξέρω πως όταν θα αντιδράσω απλά θα εκραγώ. Θα εκραγώ και με μια κίνηση θα διαγράψω όλα όσα θεωρώ μέρος της ζωής μου που βαρέθηκα.

Μα τι να κρατήσω… τι να σβήσω.

Μέχρι τότε όμως έχω απλά τις σκέψεις μου να με οδηγούν σε μέρη που μου έδιναν χαρά. Και έτσι πολεμάω.