Αποκαλύψεις… λέμε τώρα.

Αφορμή το request της Θείας Σοφίας. Το λοιπόν:

1. Δεν υπήρξα ποτέ cool στο σχολείο. Ήμουν πάντα αφανής, είτε υπήρχα είτε δεν υπήρχα στην τάξη δεν έκανε διαφορά. Δεν έκανα ποτέ αταξίες και φασαρία, δεν μιλούσα στην τάξη και ποτέ δεν δημιουργούσα κανένα είδους πρόβλημα. Είχα χωρίστρα στα μαλλιά από τα δεξιά και καψουρευόμουν την ωραία της τάξης ενώ γνώριζα πως δεν πρόκειτε ποτέ να με προσέξει. Στο γυμνάσιο ήμουν αφανής, στο πρώτη τάξη του λυκείου με κοροϊδεύανε και γελούσαν μαζί μου οι κοπέλες τις τρίτης λυκείου. Οι συμμαθητές μου πάλι συνέχισαν να με αγνοούν. Μια καλημέρα και ήταν αρκετή.

Εκεί ήταν που πήρα την απόφαση… θα πάρω το αίμα μου πίσω με τον δικό μου τρόπο. Και η μουσική υπήρξε το όπλο μου. Η μουσική ήταν πάντα μέρος της ζωής μου. Το σχέδιο απλό. Εγώ να έχω γίνει βιρτουόζος του μπουζουκιού και όλοι αυτή που μέχρι πριν με αγνοούσαν και γελούσαν μαζί μου να είναι κάτω από την πίστα και να με κοιτάζουν με το στόμα ανοιχτό ως σαν τον χάνο έξω από το νερό. Εγώ να λάμπω μέσα από την δεξιοτεχνία μου και αυτοί να κοιτάζουν και να βλέπουν ένα άλλο άνθρωπο. Εγώ να φτιάχνω μουσική, να δημιουργώ απολαύσεις, μελωδίες, μουσικές περιπλανήσεις, ρομαντικές αναζητήσεις, ζωϊρες διασκεδάσεις.

Για τον ίδιο λόγο ξεκίνησα να κάνω παραπάνω σπουδές. Γιατί δεν ήθελα άλλο να είμαι μια μετριότητα. Δεν ήθελα να είμαι ένας μέσος, καθημερινός άνθρωπος, που έχει κάνει γυναίκα και παιδιά, πηγαίνει το πρωί στην δουλειά, γυρίζει το απόγευμα στο σπίτι, κάνει σεξ τα σαββατοκύριακα και ζει απλά την ζωή του. Ήθελα να είμαι διαφορετικός. Θέλω η δουλειά μου να είναι κάθε ημέρα διαφορετική, να μαθαίνω κάθε μέρα κάτι διαφορετικό. Να ταξιδεύω σε διάφορες χώρες. Να βλέπω πράγματα και να ζω σε κοινωνίες που κανένας από αυτούς που με αγνοούσαν και γελούσαν μαζί μου δεν θα μπορέσουν να ζήσουν.

Η “εκδίκηση” μου θα ολοκληρωθεί όταν καθήσουν να σκεφτούν πως το παιδάκι με την λωξή χωρίστρα και την ασύμαντη ύπαρξη του έχει κάνει την ζωή του μια διαρκεί περιπέτεια. Ένα ταξίδι αλλοτινό, συναρπαστικό, διαφορετικό από την δική τους απλοϊκή καθημερινότητα.

2. Όταν ήμουν μικρός φοβόμουν το σκοτάδι. Ζούσαμε σε ένα διαμέρισμα με ένα μακρύ διάδρομο. Το βράδι λοιπόν φοβόμουν να περάσω από το διάδρομο, και όταν έπρεπε να περάσω έτρεχα γιατί πίστευα πως μέσα από τους τοίχους θα ξεπηδήσουν τέρατα που θα με πιάσουν αφού με κυνηγήσουν.

Σήμερα σχεδόν τριάντα χρονών έχω πρόβλημα να περπατήσω στην μέση της Princes Street γιατί φρικάρω όταν έχω κάποιον σε λιγότερο από ένα μέτρο πίσω ακριβώς από την πλάτη μου. Αν κάποιος τύχει και βρεθεί σε τέτοια απόσταση, κάνω στην άκρη, σταματάω είτε να χαζέψω το βιτρίνα ή να κοιτάζω τάχα το κινητό μου για να τον αφήσω να περάσει.

Ο χειρότερος μου φόβος λοιπόν είναι πως φοβάμαι πως θα μου επιτεθούν από πίσω.

3. Ναι… Έχω παίξει μπουζούκι για τον Στέλιο Διονυσίου, την Νάντια Καραγιάννη ενώ με έχει διευθύνει ο Σταύρος Ξαρχάκος.

4. Έχω παίξει μουσική μπροστά σε 1200 άτομα.

5. Κρίνω πολύ αυστηρά τον εαυτό μου. Νιώθω τύψεις που ζω και αναπνέω. Ζητάω συγνώμη ακόμα και όταν δεν φταίω. Σκέφτομαι πάντα όσους αγαπώ ακόμα και όταν έχω πολύ καιρό να τους δω. Δεν σκέφτομαι ποτέ τον εαυτό μου. Δεν θέλω τίποτα για τον εαυτό μου παρά μόνο να είμαι με τους ανθρώπους που αγαπώ, να μην τους πληγώνω, να με αγαπάνε, να πίνω τσιπουράκια στην ταβέρνα και να παίζω μουσική. Έχω υποστεί νευρικό κλονισμό κατά την περίοδο των πανελλήνιων εξετάσεων, ενώ αν και δεν έχω ιατρική γνωμάτευση πιστεύω πως πάσχω από κατάθλιψη. Έχω φτάσει σε σημείο να κλαίω χωρίς να μπορώ να σταματήσω και χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Θα ήθελα να μάθω πέντε πράγματα από:

Shadow of Edinburgh

αλλά και οποιοσδήποτε άλλος θέλει… καλοδεχούμενος.