Παρέα με την αφεντομουτσουνάρα μου.

Που διαβάζετε (όσοι διαβάζετε) τις φτωχές και πολλές φορές σαχλές σκέψεις και απόψεις μου.

Που σας τα έχω πρήξει με το διδακτορικό και με το πότε θα τελειώσει.

Που ανέχεστε κάθε είδους γκρίνια μου, κατάθλιψή μου, στεναχώρια μου αλλά και χαρά μου.

Που δαιχαισται την ανωρθωγραφειά μου…

Που διαβάζεται κάθε απεγνωσμένη προσπάθεια μου να το παίξω ποιητής, συγραφέας, μουσικός, στιχουργός, και stand up comedian προσπαθώντας μάταια να καλύψω την ρηχότητα των σκέψεων μου, των απόψεων και των ανύπαρκτων ταλέντων μου.

Που ακούτε την μουσική σε άθλιες ηχογραφήσεις με μαγνητόφωνο και το ακουστικό ψίρα για μικρόφωνο, που ανεβάζω κάθε τρεις και λίγο… και δεν λέτε και τίποτα.

Που παρόλου που εξαφανίζομαι για μέρες, μήνες, χρόνια… εσείς συνεχίζετε να μου μιλάτε.

Που σας έχω ζαλίσει με το climate change και τα searches του Google.

Που σας έχω πρίξει με την καταραμένη ξενιτιά, το πόσο μου λείπουν οι φίλοι μου στην Ελλάδα, το αν θα πρέπει να γυρίσω πίσω, που θα βρώ δουλειά και αν θα κάνω project

Που ανέχεστε αυτή μου την πορεία στο να ανακαλύψω τον εαυτό μου μέσα από μια διαδικασία που πριν ένα χρόνο ακριβώς μου ήταν εντελώς άγνωστη. Μια διαδικασία που ξεκίνησε από μια οργή και μια αγανάχτηση ενός βλακώδη λόγου (Και πότε ανακαλύπτεις πως σε έχουν χεσμένο)

Ένας χρόνος όμως που έχω περάσει υπέροχα.

Γιατί έκλαψα, γέλασα, θύμωσα, κοροϊδεψα, συγκινήθηκα, μέθυσα, ταξίδεψα, έγραψα διδακτορικό, κόντεψα να πέσω στα ψυχοφάρμακα, έγραψα μουσική, έγραψα κείμενο, έγραψα στίχο, έγραψα ποίηματα.

Πέρασα υπέροχα και περνάω.

Ευχαριστώ που επισκέφτεστε το φτωχό επιστημονόκαστρο…

—————————————————————

Ορισμένες από τις αγαπημένες μου περιπλανήσεις: