Ο καμένος διδακτορικός επιστρέφει στην Εδιβουργιανή πραγματικότητα.

Μα καλά ρε παιδιά τι κάψιμο είναι αυτό το διδακτορικό. Κάνει τον εγκέφαλο πατζά. Δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο. Ξυπνάς με το διδακτορικό, κοιμάσαι (χωρίς καφέ “κοιμάσε”) με το διδακτορικό. Το δυσκολότερο μέρος του; Η εισαγωγή… ναι… η εισαγωγή. Γιατί καλά γράφεις στα κεφαλαιάκια σου τι χαζομαρούλες έχεις κάνει (γιατί άν είχες κάνει σοβαρά πραγματάκια θα τα είχες ήδη δημοσιεύσεις). Έρχεται όμως η στιγμή που θα πρέπει να κάνεις την εισαγωγή. Είναι η στιγμή που θα πρέπει να πεις τι έχεις γίνει, τι θέλεις να κάνεις, πως το θέλεις να κάνεις, τι έχουν κάνει επάνω σε αυτό που θέλεις να κάνεις, πως θα φέρεις την πρόοδο στην επιστήμη, την γνώση στον κόσμο, θα σώσεις το global warming, θα εφεύρεις το τρομερό μοντέλο, το αλάθανστο, το φοβερό, το καταπληκτικό, το ανεπανάληπτο, που θα λύσει τα χέρια των απλών καθημερινών ανθρώπων… μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα….

Έκαψα φλάτζα τις τελευταίες δυο εβδομάδες. Αφού δηλαδή από την καμένη μου φλάτζα το μόνο που κάνω όταν πάω στο γραφείο είναι να μπαίνω μέσα, να ανοίγω τον υπολογιστή, να φτιάχνω ένα καφέ για να ανοίξει ο μάτις αλλίως καταστραφήκαμε, και βούρ μέσα στην χαρτούρα και τα κείμενα. Δεν μιλάω σε κανένα και δεν με μιλάει κανένας.

Έχω καταντήσει από αυτές τις φυσιογνωμίες - καρικατούρες, με τα μούσια, τα αχτένιστα μακριά μαλλιά, τα μάτια με τους μαύρους κύκλους και με τις ωτοασπίδες στα αφτιά (ναι γιατί άμα δεν έχει απόλυτη ησυχία στο επιστημονομυαλό μου δεν μπορεί να μαρσάρει το μηχάνικα και θα κάψει κανένα κύλινδρο τότες, χώρια που έχω την Γερμανίδα απέναντι που γλώσσα δεν βάζει μέσα της- την τρέλα μου). Αφού και ο ίδιος ο supervisor ανεβαίνει επάνω στο γραφείο με βλέπει και φεύγει. Δεν μου μιλάει. Με κοιτάζει και φεύγει… Βρε
Σήμερα που έχω γράψει το μεγαλύτερο μέρος της εισαγωγής είπα να την κάνω σκάντζα. Την άραξα στο επιστημονόκαστρο, έφτιαξα το ελληνικό μου το καφεδάκι (παπαγάλος λουμίδη δηλαδή) που έφερε ο μπαμπάκας μου, που παρεπιπτώντος βρίσκεται στα Εδιβούργα με την μαμάκα μου αλλά και που έχουν σαπίσει μέσα στο σπίτι αφού ο κανακάρης τους είναι καμένος. Δεν μπόρεσα βέβαια να αντισταθώ και άνοιξα και τον κομπιούτορα, έβαλα την μουσικούλα μου, συνήθως το CD με τον αχταρμά που έχει ο έρωτας μόνιμα σχεδόν μέσα στον υπολογιστή μιας και εγώ βαριέμαι να βγαζω-βαζω τα όχι και τόσο καλά οργανωμένα CDιά μου.

Δηλαδή το τί έχω ακούσει δεν λέγεται. Από 2002GR, Ελευθερία Αρβανιτάκη (Χίλιες βραδιές - Κορυφή… Στο έλεγα εγώ ρε Σοφάκι να το τραγουδήσεις), Σαββόπουλο, Salsa, Δημήτρη Μητροπάνο στις Πεθαμένες καλησπέρες του Μιλτιάδη (μα καλά και αυτός ο άνθρωπος… τι τραγουδάρες γράφει… τα νεύρα μου… εγώ γιατί δεν μπορώ να γράψω τέτοια…) και άλλα τέτοια.

Σήμερα θα φάμε και τα γεμιστά της μαμάς… Με τις χονδρόφλουδες πιπεριές του TESCO. Είναι και αυτό μια εμπειρία… Αλλά τι λέμε τώρα… Κάναμε παστίτσιο στο Εδιβούργο τώρα… με χοντρά μακαρόνια παρακαλώ… Χλιδές σας λέω.

Μα καλά τι γαμάτο CD είναι αυτό που έχει κάνει ο έρωτας… Τώρα ακούω τα Καλοκαιρινά Ραντεβού… Δηλαδή Σεπτέμβρη μήνα στο Εδιβούργο με την μουντίλα και την συννεφιά να σου τρώει την ψυχή και την αφεντομουτσουνάρα μου να πορώνεται και να χτυπιέται με ένα “καλοκαιρινό” τραγουδάκι μπροστά από τον υπολογιστή να σκέφτεται θάλασσα, παραλία, φραπεδιά στην αμουδιά, μπαράκια στην παραλία με το βράδυ ποτάκια (ρούμια και διάφορα κοκτεϊλς), φωτιές στην αμουδιά, τα χρόνια μου τα νεανικά που ήμουν καψούρης με το κοριτσάκι απέναντι και κάναμε beach party και χορεύαμε με τους ήχους των Prodigy γύρω από την φωτιά… βρε τι έπαθα πρωι πρωι ο επιστήμονας. Το τραγούδι τελείωσε. Πίσω πάλι στην πραγματικότητα.

Και τι λέγαμε; Α! ναι το πόσο καμένος είμαι. Έχασα και την έμπνευση μου με αυτά και αυτά και δεν ξέρω τι να γράψω πλεόν. Δεν είναι βέβαια πως η Βρετανική κοινωνία μου έχει δώσει και υλικό τελευταία. Ίσως γιατί εγώ δεν της δίνω και τόση σημασία πλέον.

Pritouritze planinata. Το θυμάστε; Πόσα χρόνια έχω να το ακούσω αυτό; Πρέπει να ήταν γύρω στο ‘94 - ‘95 που το άκουγα και τρελενόμουν. Ένα βουλγάρικο άσμα, φοβερό, καταπληκτικό σε υπέροχη, ηλεκτρονική, lounge μίξη, με την βουλγάρα να τραγουδάει. Αυτό και το Let me be your fantasy ήταν από τα κομμάτια που με τρελένανε. Μα ναι… πρίν γίνω μπουζουκτζής και μπουρδελιάρης, ήμουν της ηλεκτρονικής, τέκνο μουσικής… το τεκνό… τρομάρα μου. Ξέρετε… 2 Unlimited και ξερό ψωμί…

Μα καλά ο καιρός εδώ θα μας τρελάνει. Τώρα έχει βγάλει έναν τρομερό, υπέροχο ήλιο. Αααααα!!! Θα την ψωνίσω.

Τέλος πάντων. Θα πάω για καφέ. Η ζωή άλλωστε είναι για εμάς τους καμένους διδακτορικούς.

Σας φιλώ.