Κάτι μέρες τέτοιες… βροχερές, μελαγχολικές… θυμάμαι τότε που νοιαζόμουν για σένα.

Ξυπνούσα και σε σκεφτόμουν. Ντυνόμουν και ξεκινούσα για τα καλντερίμια της πόλης. Μέσα στο κρύο και την ψιλή βροχή προσπαθούσα να σε βγάλω από το μυαλό μου. Προσπαθούσα να ξεχάσω το πόσο ψυχρά με αντιμετώπισες εκείνη την ημέρα.

Σου είπα πόσο σε αγαπώ και εσύ απλά χαμογέλασες. Με αγκάλιασες και έφυγες.

Ο δρόμος με έφερε έξω από το σπίτι σου. Θέλω να σου μιλήσω. Μα τι νόημα θα έχει πιά;

Κατηφόρισα και βρέθηκα δίπλα από την λίμνη . Περαστικοί εραστές καθρεφτίζουν τον έρωτα τους στα έρημα νερά της λίμνης. Τα δέντρα απέναντι θροϊζουν στο πρωινό αεράκι και συνοδεύουν με την μουσική τους την φθινοπωρινή μελαγχολία που έφερε η βροχή. Απέναντι το χαμηλό καφενεδάκι μοιάζει ερμητικά κλειστό. Πλησιάζω και κοιτάζω μέσα από το παράθυρο. Το τζάκι μισο αναμένο φωτίζει τους κυριακάτικους θαμώνες.

Γυρίζω το βλέμα μου στο νερό. Πλησιάζω στην άκρη της αποβάθρας και νιώθω τον αέρα να θολώνει τα μάτια μου… Ένα δάκρυ έτρεξε… Σηκώνω το βλέμα μου και είσαι ξάφνου απέναντι… Θέε μου τι ντροπή… Χαμογελάς όπως εκείνο το βράδυ. Βλέπω πως σε έχασα. Βλέπω πως μου φεύγεις.

Κάτι τέτοιες μέρες είναι που σε σκέφτομαι… θα μου περάσει.

“Βροχή”

Μουσική: “M”scientist - Καβαλιώτης
Κιθάρα: Καβαλιώτης
Μπουζούκι: “M”scientist
(some rights reserved… σας βλέπω εσάς Φοίβους…)