Και ενώ στην “Χριστιανική” Ελλάδα του 21ου αιώνα θρηνούν το χαμένο τους θρησκετικό ηγέτη με τετραήμερες διακοπές, βλέποντας τσόντες βουλευτών με πουτάνες “πολυτελείας” και με μια γερή δόση από δημοσιογραφούντες κομπιναδόρους, η Ελλάδα αυτοναρκώνεται, σαπίζοντας την βάση της με μίσος και με ΡΑΤΣΙΣΜΟ.
Το κοντινό μας παρελθόν έγινε τόσο μακρινό. Όλος ο πόνος και το μίσος των ανθρώπων που υπέφεραν κάπως τώρα μέσα στην απάτη της καθημερινής μας πολυτέλειας και ψεύτικης καλοπέρασης ο Έλληνας ξέχασε πως είναι να είσαι ξένος σε ξένη χώρα.
Η Ελληνική αστυνομία να χτυπάει αλλοδαπούς, ο μανάβης να χτυπάει Μπαγκλαντέζους.
Και η ειρωνία; Εγώ εδώ… στην υποτιθέμενη “ξενιτιά” μου, με τα πτυχία μου και τις σπουδές μου, με την καλοπληρωμένη δουλειά μου και τις ανέσεις μου, να προσπαθώ να γίνω μέρος μιας ξένης κοινωνίας, να με πάρουν σοβαρά όχι ως έναν Έλληνα στην Βρετανία αλλά ως ένα κάτοικο της Βρετανίας, να ακούω το “Τραγούδι της Ξενιτιάς” και να δακρίζω σκέφτοντας την μάνα μου και τον πατέρα μου. Άραγε πως να νιώθει αυτός ο άνθρωπος από το Μπαγκλαντές που πηγε Ελλάδα με όνειρο να ζήσει, βρέθηκε να τον κλωτσάει ο Έλληνας μανάβης.
Λυπάμαι. Λυπάμαι πολύ για όλους τους καθημερινούς ανθρώπους που αποφασίζουν πως κάποιοι δεν πρέπει να υπάρχουν. Μα ποιό πολύ λυπάμαι για τους ανθρώπους της Eλλάδας. Για αυτό που ήταν και για αυτό που γίνονται.
