Δευτέρα μεσημεράκι ανοίγω το ιστολόγιο μου. Αυτές τις σελίδες και αυτές οι λέξεις που πριν λίγο καιρό ήταν η ζωή μου σήμερα είναι ένα απλό παρελθόν. Μια ανάμνηση. Μέρες, εβδομάδες και μήνες έχω να γυρίσω πίσω σε αυτές. Όπως τα τραγούδια μου. Μήνες έχω που τα έχω εγκαταλήψει. Όπως και τους ανθρώπους. Τα πραγματικά αισθήματα. Μα ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω το γιατί.
Νιώθω πως εκεί που έπρεπε να εκφραστώ, ξαφνικά θέλω να κλειστώ στον εαυτό μου. Έχω αλλάξει πολύ τους τελευταίους μήνες. Πράγματα έχουν σπάσει μέσα μου. Έπαψα να στεναχωριέμαι για ανθρώπους και καταστάσεις. Πήρα την ζωή μου έτσι όπως έρχετε. Συνεχίζω να έχω τις ανησυχίες μου και τις προσωπικές μου στεναχώριες. Συνεχίζω να δίνω τις μάχες μου με τον εαυτό μου και με αυτά που πιστεύω. Βλέπω τις απόψεις μου για ανθρώπους και για πράγματα να αλλάζουν. Βλέπω ανθρώπους που με ξεχνάνε και τους ξεχνάω.
Μπορεί να φωνάζω, να διασκεδάζω, να θυμώνω, να γελάω, να αγαπάω, να ξεχνάω, να στεναχωριέμαι και να νιώθω τύψεις, μα συνεχίζω να είμαι αυτός που πρέπει να εξερευνήσει τις ποιο σκοτεινές γωνιές του μυαλού μου. Αυτός που πρέπει να ανακαλύπτει ξανά και ξανά ξεχασμένες μου πτυχές, χαμένες μου πλευρές.
Κάτι έχει σπάσει μέσα μου. Δεν είμαι αυτός που ήμουν πριν δυο μήνες.
