Μαζεμένοι φίλοι στη Βρετανία. Μακριά από την Ελλάδα. Μακριά από τους φίλους που αγαπάμε. Μακριά από τους ανθρώπους που αγαπάμε. Μακριά από την οικογένεια. Μακριά από τους φίλους. Και όμως τους σκέφτομαι.
Είμαι με τον Τέλσον, τον έρωτα, την Θεοδώρα, την Θεία Σοφία, τον Καβαλιώτη. και όμως σκέφτομαι τον Γκέγκα. Σκέφτομαι τη πρόβα με τους Ανδρομεδίδες στην αποθήκη του ΤΕΙ Δασοπονίας της Δράμας. Σκέφτομαι τους φίλους που άφησα πίσω. Σκέφτομαι τους φίλους που με περιμένουν. Σκέφτομαι τους φίλους που αγαπώ και μου λείπουν. Σκέφτομαι τους φίλους που έχω στην Βρετανία και που αυτούς που ζούν στην Ελλάδα.
Μα γιατί να με έχουν σημαδέψει τόσο πολύ τα χρόνια τα φοιτητικά μου χρόνια; Οι νύχτες στο Αιγαίο; Η νύχτες μετά από το Ύδραμα. Με μπύρες στο Αιγαίο. Γιατί να σκέφτομαι τόσο πολύ τους ανθρώπους που στίγμάτισαν την ζωή μου;
