Ο “M”scientist στο Binary Solo

Μονάχα εσύ παρηγορείς κάθε φαρμακωμένο…

Ήταν σχεδόν ένας μήνας που ξανά έπιασα το μπουζούκι στα χέρια μου από την τελευταία εμφάνιση. Ήταν σαν κάτι να με χτύπησε ξαφνικά. Και ήταν μόνο την επόμενη ημέρα από το βράδυ που παίξαμε, όταν όπως συνηθίζουμε ακούσαμε την ηχογράφηση της βραδιάς, που το ένιωσα. Ήταν σαν κάτι να έφυγε από μέσα μου.

Μετά ήρθαν οι αρρώστιες μιας εβδομάδας. Και αμέσως μετά μια εβδομάδα που προσπαθείς να μαζέψεις ότι μπορείς από το σώμα σου που να θυμίζει κάτι από αυτό που ήσουν πριν. Μετά ήρθαν οι δύο εβδομάδες στην Ελλάδα. Άλλες αρρώστιες εκεί. Όχι νοσοκομεία, όχι κρεβατώματα. Φίλοι που δεν είδες, φίλοι που χαθήκανε, φίλοι που είδες και όμως έχουν αλλάξει και όλα τα κλασσικά κάθε ενός “μετανάστη”. Μετά οι κλαμμένες μάνες να αποχαιρετάνε τα παιδιά τους στο αεροδρόμιο και να βασανίζεσαι μάταια προσπαθώντας να καταλάβεις πως πραγματικά νιώθουν.

Επιστροφή μετά στην βάση και εκεί διαπιστώνεις πως κάθε ενθουσιασμός που είχες για την δουλειά σου έχει στερέψει, και με απίστευτη δυσκολία δύο λέξεις καταφέρνουν να βγούν που να σχηματίζουν κάτι σε πρόταση. Κοίτα να δεις που ξεχνάς και πως να γράφεις.

Τέλος, το αγαπημένο μου και σχεδόν ένα μήνα παραμελημένο μπουζούκι, που με βαριά καρδιά έπιασα στα χέρια μου και για δύο μέρες ένιωσα ξανά πως είναι να μαθαίνεις να παίζεις μουσική από την αρχή, να νιώθεις πως ότι ήξερες το ξέχασες. Μέρες αγωνίας γιατί διαπιστώνεις πως ότι αφήνεις, σε αφήνει.

Όμως ένα πράγμα θα με βοηθήσει να βρω τον χαμένο μου ενθουσιασμό. Το πάθος μου να γίνω καλύτερος μουσικός, να μάθω καινούργια τραγούδια, να κάνω περισσότερο εξάσκηση και ας αυτό σημαίνει να μην παίξω μπροστά σε κοινό για πολύ καιρό. Άλλωστε είναι φορές που νιώθεις πως χρειάζεσαι αποτοξίνωση. Γιατί πολύ εύκολα μπορείς να πιστέψεις πως είσαι καλός. Μα ακόμα όμως πιο εύκολα και πιο οδυνηρά, διαπιστώνει πως ο δρόμος που έχεις να βαδίσεις για να φτάσεις την τελιότητα που έθεσες για τον εαυτό σου είναι ακόμα πολύ μακρύς.

Έπιασα το μπουζούκι λοιπόν και προσπάθησα να μάθω ένα καινούργιο τραγούδι.

Μα όταν επιτέλους θεωρείς πως μπορείς παίξεις το τραγούδι δίχως δυσκολία, τότε σε πιάνει εκείνη η χαρά που κάνει το σώμα σου να εκτινάσεται από χαρά. Τότε είναι που διαπιστώνεις πως τελικά κάτι έχει απομείνει από εκείνη την φλόγα μέσα σου. Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι με υπομονή να περιμένεις να αναζωπυρωθεί η πυρκαγιά.