Ο “M”scientist στο Binary Solo

Μονάχα εσύ παρηγορείς κάθε φαρμακωμένο…

Ήταν σχεδόν ένας μήνας που ξανά έπιασα το μπουζούκι στα χέρια μου από την τελευταία εμφάνιση. Ήταν σαν κάτι να με χτύπησε ξαφνικά. Και ήταν μόνο την επόμενη ημέρα από το βράδυ που παίξαμε, όταν όπως συνηθίζουμε ακούσαμε την ηχογράφηση της βραδιάς, που το ένιωσα. Ήταν σαν κάτι να έφυγε από μέσα μου.

Μετά ήρθαν οι αρρώστιες μιας εβδομάδας. Και αμέσως μετά μια εβδομάδα που προσπαθείς να μαζέψεις ότι μπορείς από το σώμα σου που να θυμίζει κάτι από αυτό που ήσουν πριν. Μετά ήρθαν οι δύο εβδομάδες στην Ελλάδα. Άλλες αρρώστιες εκεί. Όχι νοσοκομεία, όχι κρεβατώματα. Φίλοι που δεν είδες, φίλοι που χαθήκανε, φίλοι που είδες και όμως έχουν αλλάξει και όλα τα κλασσικά κάθε ενός “μετανάστη”. Μετά οι κλαμμένες μάνες να αποχαιρετάνε τα παιδιά τους στο αεροδρόμιο και να βασανίζεσαι μάταια προσπαθώντας να καταλάβεις πως πραγματικά νιώθουν.

Επιστροφή μετά στην βάση και εκεί διαπιστώνεις πως κάθε ενθουσιασμός που είχες για την δουλειά σου έχει στερέψει, και με απίστευτη δυσκολία δύο λέξεις καταφέρνουν να βγούν που να σχηματίζουν κάτι σε πρόταση. Κοίτα να δεις που ξεχνάς και πως να γράφεις.

Τέλος, το αγαπημένο μου και σχεδόν ένα μήνα παραμελημένο μπουζούκι, που με βαριά καρδιά έπιασα στα χέρια μου και για δύο μέρες ένιωσα ξανά πως είναι να μαθαίνεις να παίζεις μουσική από την αρχή, να νιώθεις πως ότι ήξερες το ξέχασες. Μέρες αγωνίας γιατί διαπιστώνεις πως ότι αφήνεις, σε αφήνει.

Όμως ένα πράγμα θα με βοηθήσει να βρω τον χαμένο μου ενθουσιασμό. Το πάθος μου να γίνω καλύτερος μουσικός, να μάθω καινούργια τραγούδια, να κάνω περισσότερο εξάσκηση και ας αυτό σημαίνει να μην παίξω μπροστά σε κοινό για πολύ καιρό. Άλλωστε είναι φορές που νιώθεις πως χρειάζεσαι αποτοξίνωση. Γιατί πολύ εύκολα μπορείς να πιστέψεις πως είσαι καλός. Μα ακόμα όμως πιο εύκολα και πιο οδυνηρά, διαπιστώνει πως ο δρόμος που έχεις να βαδίσεις για να φτάσεις την τελιότητα που έθεσες για τον εαυτό σου είναι ακόμα πολύ μακρύς.

Έπιασα το μπουζούκι λοιπόν και προσπάθησα να μάθω ένα καινούργιο τραγούδι.

Μα όταν επιτέλους θεωρείς πως μπορείς παίξεις το τραγούδι δίχως δυσκολία, τότε σε πιάνει εκείνη η χαρά που κάνει το σώμα σου να εκτινάσεται από χαρά. Τότε είναι που διαπιστώνεις πως τελικά κάτι έχει απομείνει από εκείνη την φλόγα μέσα σου. Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι με υπομονή να περιμένεις να αναζωπυρωθεί η πυρκαγιά.

Είναι τελικά οικολογική καταστροφή η ζωή ενός επιστήμονα / μπουζουκτζή.

Έχω καταστρέψει single handedly το περιβάλλον με τα air miles που έχω κάνει και σκοπεύω να κάνω στο 2008. Γιατί όταν συνδιάζεις επαγγελματικά meeting, την Ευρωπαϊκή τουρνέ των Νιαβέντ, και προσωπικές διακοπές τότε έχω ένα carbon footprint να σε πατήσει, να σε λιώσει.

Η κοροϊδία της επιστήμης. Δεν βαριέσαι. Θα τα φυτέψω όλα δάση και θα σώσω τον κόσμο ωσάν τον Μπάτμαν, τον Σούπερμα και τον Σπαϊντερμαν μαζί.

Save a tree… eat a beaver!!!

Υ.Γ. Τώρα τελευταία κατανόησα το βαθύτερο νόημα της πρότασης (if you know what I mean!!!)

Κουρασμένος από μια ημέρα κολλημένος μπροστά στον υπολογιστή, γυρίζω στο σπίτι και τι κάνω για να ξεκουραστώ; Ανοίγω τον υπολογιστή και ξανά ματαδέχομαι την πρόσκληση-πρόκληση της θείας Σοφίας για το απίστευτο αυτο παιχνίδι.

Ανοίγω το λοιπόν τη Wikipedia, πατάω random article… και διαπιστώνω πως μέχρι και το wikipedia με έχει πάρει χαμπάρι. (more…)

Αχ αυτό το μαγικό πράγμα που λέγεται Ίντερνετ. Θα πραγματοποιήσει τα όνειρα κάθε μέσου Έλληνα. Να βγάζει πολλά λεφτά, χωρίς να συμπεριλαμβάνει καμία σωματική κίνηση, αν γίνεται ΝΑ ΠΗΔΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ (γιατί άλλωστε έχει γεννηθεί λατίνος εραστής… αυτά τα πράγματα δεν τα μαθαίνεις… είναι ταλέντο) και αν όλα αυτά συμπεριλαμβάνουν ΣΤΡΙΓΚΑΚΙΑ και διάφορα ΝΟΥΜΕΡΑ ΑΠΟ ΣΟΥΤΙΕΝ ακόμα καλύτερα. Ε!!! Και επειδή είναι και μεγάλη καρδιά… Ας γίνει ανεξάρτητη και η καημένη η Σκωτία. Τουλάχιστο έχει οικολογική συνείδηση και χρησιμοποιεί ανανεώσημες πηγές ενέργειας (γιατί απλά δεν θέλει να πληρώνει την ΔΕΗ… και να του κόβουν το ρεύμα όποτε αυτοί βρίσκονται σε κέφια).

Και επειδή η σκούφια του κρατά από μεγάλη γενιά επιστημόνων και φιλοσόφων, ψάχνει να ανακαλύψει το αρχέγονο μυστικό του ΠΗΓΑΔΙΟΥ και της προέλευσης του, στην προσπάθεια του να βρει τη τέλεια σε αναλογίες τρύπα να ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ.

Μου την δίνει…

Όταν το ραδιόφωνο έχει 24 ώρες το 24ωρο σάμπα, σάλσα, τσατσά και κάθε άλλο είδους καρναβαλίστικη μουσική…

Μου την δίνει…

Όταν αντί να βρίσκομαι στις Μπαχάμες, στις Σεϊχέλες ή στην Κούβα, με το μοχίτο στο χέρι και να χορεύω στην μουσική, είμαι με τα μάτια τετράγωνα κολλημένος στην οθόνη του υπολογιστή, έξω να έχει ψωφόκρυο, να βρέχει και να φυσάει θαρρείς πως θα πετάξω η Marry Poppins.

Μου την δίνει…

Όταν κάθε τρεις και λίγο χτυπούν την πόρτα του γραφείου μου να μου υπενθυμίσουν για το σεμινάριο που έχει σήμερα το πρωί ενώ το τελευταίο 24ώρο έχω λάβει στο Inbox μου τουλάχιστο πέντε reminders. You know… Για να μην έρχομαι σημαίνει πως δεν θέλω ή έχω δουλειά.

Μου την δίνει…

Όταν ζητάς να σου κάνουν review το paper που έχεις γράψει πριν έναμιση χρόνο και οι προτάσεις έχουν αλλάξει εντελώς το νόημα αυτού που ήθελες να πεις.

Μου την δίνει…

Όταν ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ… ???@!#$%#$@%$@!#$¨”|”>~@#^%$%^&(*

Μα καλά είστε τρελοί… Μα να φορέσουν φούστα (ξέρω, ξέρω… δεν είναι φούστα είναι κίλτ) οι άντρακλες τις Θεσσαλονίκης; Οι απόγονοι της Βυζαντινής αυτοκρατορίας; Τι πράγματα του αντιχρίστου είναι αυτά; Τι θα πεί ο Θεός, ο Χριστός, ο Πατριάρχης, ο μητροπολίτης και ο βασιλιάς; Αααααα!!! Για να σοβαρευτούμε εμείς οι ένδοξοι, πανέξυπνοι, πανέμορφοι, καταπληκτικοί, κυβερνήτες του κόσμου και πάντα μετριόφρονες Έλληνες, που όταν εμείς είχαμε ένα Σωκράτη (άσχετο αν τον δηλητηριάσαμε) οι άλλοι πηδούσαν από δέντρο σε δέντρο (κλασσική και διαχρονική ατάκα).

Κοίτα να δεις όμως που μας γράψαν οι εφημερίδες. Όχι, όχι δεν πούλησα το κορμί μου για να κάνω πλαστική στο στήθος μου (δεν θέλω σχόλια!!!). Η αφεντομουτσουνάρα μου με το έτερο μουσικό μου ήμιση (όχι βρε τον έρωτα… αυτή ούτε τάπερ δεν μπορεί να χτυπήσει ρυθμικά) τον καπετάν Ζάβαλο μας δημοσίευσαν εις Σκωτσέζικη εφημερίς… ΜΕΓΑΛΕΙΑ ΣΑΣ ΛΕΩ…

Ιδού και το επίμαχο κομάτι:

“Sadly, since the demise of Santorini in Broughton Street, there is currently no Greek restaurant in Edinburgh but, every Friday night at Empires Turkish café in St Mary’s St, you can tuck into tasty Mediterranean mezes while being entertained by a couple of talented Greek musicians.” (ναι, για εμάς λέει!!!)

Από πότε δηλαδής γίναμε ταλαντούχοι και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Γιατί εμένα ποτέ κανένας δεν μου λέει τίποτα;

Είναι πάρα πολύ δύσκολο όταν δέχεσαι μια τέτοια πρόταση από την Σοφία και βρίσκεσαι στο γραφείο. Και αυτό γιατί έχω μια σειρά από βιβλία με το άπλωμα ενός χεριού. Και φυσικά κανένα από αυτά δεν είναι λιγότερο από 200 σελίδες όποτε τουλάχιστο δεν έχουμε το πρόβλημα να μην βρούμε την σελίδα 123. (more…)

Και ενώ στην “Χριστιανική” Ελλάδα του 21ου αιώνα θρηνούν το χαμένο τους θρησκετικό ηγέτη με τετραήμερες διακοπές, βλέποντας τσόντες βουλευτών με πουτάνες “πολυτελείας” και με μια γερή δόση από δημοσιογραφούντες κομπιναδόρους, η Ελλάδα αυτοναρκώνεται, σαπίζοντας την βάση της με μίσος και με ΡΑΤΣΙΣΜΟ.

Το κοντινό μας παρελθόν έγινε τόσο μακρινό. Όλος ο πόνος και το μίσος των ανθρώπων που υπέφεραν κάπως τώρα μέσα στην απάτη της καθημερινής μας πολυτέλειας και ψεύτικης καλοπέρασης ο Έλληνας ξέχασε πως είναι να είσαι ξένος σε ξένη χώρα.

Η Ελληνική αστυνομία να χτυπάει αλλοδαπούς, ο μανάβης να χτυπάει Μπαγκλαντέζους.

Και η ειρωνία; Εγώ εδώ… στην υποτιθέμενη “ξενιτιά” μου, με τα πτυχία μου και τις σπουδές μου, με την καλοπληρωμένη δουλειά μου και τις ανέσεις μου, να προσπαθώ να γίνω μέρος μιας ξένης κοινωνίας, να με πάρουν σοβαρά όχι ως έναν Έλληνα στην Βρετανία αλλά ως ένα κάτοικο της Βρετανίας, να ακούω το “Τραγούδι της Ξενιτιάς” και να δακρίζω σκέφτοντας την μάνα μου και τον πατέρα μου. Άραγε πως να νιώθει αυτός ο άνθρωπος από το Μπαγκλαντές που πηγε Ελλάδα με όνειρο να ζήσει, βρέθηκε να τον κλωτσάει ο Έλληνας μανάβης.

Λυπάμαι. Λυπάμαι πολύ για όλους τους καθημερινούς ανθρώπους που αποφασίζουν πως κάποιοι δεν πρέπει να υπάρχουν. Μα ποιό πολύ λυπάμαι για τους ανθρώπους της Eλλάδας. Για αυτό που ήταν και για αυτό που γίνονται.

Άρθρο Ελευθεροτυπίας

Μελωδίες ρεμπέτικου… αγγέλων συνθέσεις.

Αφιερωμένες στο παρελθόν.

Είπα μέσα μου πως με το καινούργιο χρόνο θα έρθει και μια φρέσκια αντιμετώπιση των προβλημάτων της δουλειάς. Έφυγα για τις διακοπές με το σκεπτικό να ξεκουραστώ και να κοιμηθώ. Και αυτό έκανα. Δεν σκέφτηκα τίποτα από αυτά τα απλά καθημερινά πράγματα που με προβλημάτιζαν στην δουλειά.

Μα είδα όμως πως μετά το τέλος της πρώτης εβδομάδας μετά τις διακοπές, δυστυχώς τα προβλήματα παραμένουν. Είναι μερικά από αυτά τα πράγματα της επιστήμης που λες: “Θα πέσω για ύπνο και αύριο το πρωί θα τα δω με άλλο μάτι”. Αυτό κάνω εδώ και μια εβδομάδα. Μα συνεχίζω να επιστρέφω σε παλαιές σκέψεις. Σε ιδέες που μπορεί να μου φάνε και μια ολόκληρη εβδομάδα, να μην λειτουργούν, αλλά το μυαλό να έχει κολλήσει εκεί.

Είναι και από την άλλη αυτή η βλαμένη η δημοσίευση που προσπαθώ να δουλέψω. Μετά την πρώτη απόρριψη από το περιοδικό το κάνει ακόμα πιο δύσκολο να συγκεντρωθώ και να δουλέψω σε αυτό. Είναι κάτι σαν την πρώτη χυλόπιτα που τρως από ένα κορίτσι που αγαπούσες πολύ και προσπαθούσες να αποκτήσεις για χρόνια. Όταν επιτέλους την έχεις αποκτήσει και πιστεύεις πως τα πράγματα πάνε καλά, ξαφνικά έρχετε η “χυλόπιτα”. ΄Προσπαθείς να βγείς με άλλες κοπέλες όμως νιώθεις πως πλέον οι δυνάμεις σου δεν μπορούν να σε κρατήσουν να κάνεις τα ίδια πράγματα από την αρχή απλά με άλλα πρόσωπα.

Κάπως έτσι λοιπόν είναι να προσπαθείς να ξαναδουλέψεις σε ένα άρθρο που δούλεψες για σχεδόν ένα, ίσως και παραπάνω χρόνο.

Λέω λοιπόν να ξανακλείσω τα μάτια, να κοιμηθώ για δυο ακόμα ημέρες και ελπίζω να αποκτήσω και πάλι τον απαραίτητο ενθουσιασμό και το “φρέσκο μάτι” για την επόμενη εβδομάδα.

Επιτέλους ο επιστήμονας έγινε “επιστήμονας” με βούλα, υπογραφή και δημόσια διαπόμπευση. Ω ναι!!! Κάναμε και τα γκρατζουαϊσόν μας, φορέσαμε τα κίλτ μας (ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΥΣΤΑ… ΕΙΝΑΙ ΚΙΛΤ), μας χτυπήσαν με τα καπέλα, πήραμε τα πτυχία μας (τελικά βρε παιδιά ένα κομμάτι χαρτί ήταν… δεν είχε kinder έκπληξη)… ε!! και μετά πλακώσαμε τις μπριτζόλες και τα σίνγκλ μόλτια ως σας γνήσιοι Χαϊλάντερς που ήμαστε (βλέπετε ούτε ένα ούτε δύο… έξι τα χρόνια… είναι πολλά τα χρόνια Μήτσο!!! … άσχετο) (more…)

Αγαπημένη μου κιθάρα, αγαπημένη μου παρέα.

Κάθησα και σκέφτηκα τα χρόνια που περάσαμε παρέα. Ώρες ξεχασμένοι να τραγουδάμε τα μεράκια μας, τα τραγούδια τα ωραία, τα μερακλήδικα. Από αυτά που λίγοι αρέσκονται. Και εμείς εκεί να γρατζουνιόμαστε από μεσημέρι μέχρι βράδι. Με τα τσίπουρα ξυροσφίρι και το μεράκι στο κατακόρυφο. Κανένας από τους δυο μας δεν ήταν άριστο όργανο. Εσύ ήσουν σαν λαμαρίνα και εγώ σαν τενεκές. Και όμως γουστάραμε. (more…)

Ήταν ενάμιση χρόνος πριν όταν έγραψα αυτό το τραγούδι. Τότε ήταν καινούργιο τραγούδι. Σήμερα όμως μοιάζει σαν ξεχασμένο μπουκάλι κρασί σε κάποιο σκοτεινό υπόγειο. Έτσι ήταν και το τραγούδι μου αυτό. Κλεισμένο σε ένα συρτάρι. Υπήρχαν στιγμές που το έβγαζα από το σκονισμένο του ντοσιέ, το κοιτούσα, το γρατζουνούσα στην κιθάρα. Αποφάσιζα να το ηχογραφίσω. Και όταν δεν τα κατάφερνα το παρατούσα. (more…)